['] [']
Dnia 14.03.2008, przegrawszy bitwę z ciężką i wyniszczającą chorobą, zmarła moja mama/babcia.
Ogólnie ludzie bliscy nie powinni odchodzić. W szczególności mówiąc egoistycznie - nie powinni odchodzić kiedy ich potrzebujemy, kiedy wciąż mogą dać tak wiele - czasu, ciepła, miłości. Nie powinni odchodzić, kiedy Ci, którymi się jednak wciąż - mimo tego, że mają własne rodziny - się opiekują, wciąż ich potrzebują. Są młodzi i chcieliby się cieszyć życiem zmianą relacji na bardziej dorosłą i dojrzałą.
Nie powinni odchodzić, kiedy mogą zrobić w końcu tak wiele dla siebie…
Ta choroba - przekleństwo naszych czasów - to masakra jest. Ludzie nią dotknięci wyglądają czasem niby z czarnych snów twórców komiksów SF. A leczenie w PL to masakra. Lekarze w instytucie są najmądrzejsi na świecie, za nic mają opinie innych profesorów i nie daj boże sugestie pacjentów. Nie mówiąc o tym, że jak się nie mieszka w stolnicy, to trzeba ich na okrągło wizytować i dokarmiać co męczy przede wszystkim chorego, ale cóż. Mają to tam gdzie mają i tylko więcej kasy by chcieli. Ogólnie jakby kto miał pecha, to nie instytut onkologii w WW. Lepiej od razu iść do WIM - tam są ludzcy lekarze, z wolą walki… Szkoda tylko, że tak późno tam się trafia co niestety rzutuje cholernie mocno na rokowania.
Jak widać to wszystko ma wpływ na zaganianego “specjalistę IT”. Teraz dopiero, po ponad 2 miesiącach udało się odbudować jako tako życie - w końcu trzeba było zbalansować opiekę nad mamą (każda wizyta mogła być ostatnia), dziecko i pracę. Nic, może uda się wrócić powoli do blogowania - może nie. Nic nie jest już definitywne anymore…